مسئولان در بخش های گوناگون، نوآوری، خلاقیت و ابتکار در روشها را وظیفه خود بدانند -رهبر معظم انقلاب   
۱۳۹۵ يکشنبه ۳ بهمن -اِلأَحَّد ٢٣ ربيع الثاني ١٤٣٨ - Sunday january 2017
نقشه وب سایت   تماس با ما  جستجو در وب سایت  ورود به صفحه اصلی
  بازدید ها :  81   بازدید    تاریخ درج مطلب  13/7/1395    
 
 
هجرت امام خميني(ره) به پاريس

تبعيد حضرت امام(ره) با افشاگري حضرت امام عليه تصويب لايحه کاپيتولاسيون و اقدام رژيم پهلوي به تبعيد ايشان آغاز گرديد به طوري که کماندوهاي مسلح با محاصره منزل امام خميني(ره)، ايشان را به تهران منتقل و سپس با يک فروند هواپيماي نظامي تحت الحفظ مأموران امنيتي و نظامي به ترکيه تبعيد نمودند. اقامت امام در ترکيه يازده ماه طول کشيد و ايشان در روز سيزدهم مهر ماه سال 1344 به همراه فرزندشان آيت الله حاج آقا مصطفي از ترکيه به تبعيد گاه دوم، کشور عراق اعزام شدند. يکي از مهم ترين اهداف رژيم از تبعيد امام خميني(ره) به عراق تداوم جدايي ميان رهبري و ملت به پا خاسته و منزوي ساختن امام(ره) در فضاي غير سياسي حوزه نجف بود بر خلاف نقشه هاي رژيم، امام(ره) در نجف موقعيت خود را نثبيت کرد و ارتباط منظم و  مستمري را با مبارزان و قشرهاي مختلف برقرار نمود و بعد از رحلت آيت الله حکيم مرجعيت ايشان در داخل و خارج ايران فراگير شد؛ و حکومت پهلوي تمامي برنامه هاي خود را براي به انحراف کشاندن نهضت و کمرنگ کردن فعاليت سياسي امام(ره) نقش بر آب مي ديد. از طرف ديگر رژيم ايران و عراق که در سال 1353 طبق قرارداد الجزاير اختلافات خود را کنار گذاشته بودند و روابط دوستانه آن ها روند رو به رشدي پيدا کرده بود، بر اين مبنا فشارها و محدوديت هايي را برامام شروع کردند.

 

 در اين راستا دولت عراق آقاي«دعايي» را به بغداد احضار کرد و از او خواست که پيامي را به اين مضمون به امام(ره) برساند که«ما در عين اين که به شما احترام مي گذاريم، ولي به خاطر روابط با شاه محذوراتي داريم و از اين رو از شما مي خواهيم که رعايت بکنيد و فعاليت ها به صورت علني نباشد». حضرت امام با شنيدن اين پيام فرمودند: «اين آغاز کار است شما به بعثي ها بگوييد من چنين چيزي را نمي پذيرم. من نمي توانم ساکت باشم و در ايران کساني که به من اعتقاد دارند، مبارزه کنند و خون بدهند، اگر آنان نمي خواهند من اين جا باشم، مي روم جاي ديگر و حرفم را مي زنم» بعثي ها در راستاي اين محدوديت ها جزوه ي حکومت اسلامي امام(ره) را در عراق جمع آوري کردند و چند نفر از ياران امام(ره) را دستگير کردند. اقدامات رژيم عراق در ايران و جهان بازتاب گسترده اي داشت. علماي داخل کشور و برخي مجامع بين المللي نسبت به اين اقدام رژيم عراق اعتراضات گسترده اي کردند. مأموران رژيم عراق دليل فشار و سخت گيري خود را توافقات في ما بين دولتين ايران و عراق ذکر کردند و در نهايت در ديدار وزراي خارجه ايران و عراق تصميم به اخراج امام خميني(ره) از عراق گرفته شد. به دنبال تشديد اين محدوديت ها، امام(ره) پاسپورت شان را به آقاي«دعايي» دادند که اجازه ي خروج از عراق را بگيرد. امام(ره) ابتدا تصميم گرفتند که به سوريه بروند اما به خاطر وجود تضادهايي بين عراق و سوريه امکان داشت عراقي ها مانع شوند؛ بنابراين تصميم گرفتند ابتدا به کويت بروند و سپس از کويت به سوريه. رژيم شاه با اطلاع از مقصد امام(ره) مبني بر عزيمت به طرف کويت، تلاش گسترده اي را براي جلوگيري از ورود امام(ره) به کويت آغاز کرد و دولت کويت را تحت فشار گذاشت. مقامات کويت در جواب سفير شاه در کويت گفتند: آن ها به دليل اين که در دعوتنامه، نام خميني نبوده است و نام مصطفوي ذکر شده است، در ابتدا  متوجه نشدند. امير کويت با اطلاع از قضيه، شخصا دستور جلوگيري از ورود ايشان را به کويت صادر کرده است. بعد از اين فشارها دولت کويت امام(ره) را به آن کشور راه نداد و امام(ره) و يارانش به بصره برگشتند و در نهايت امام(ره) با پيشنهاد فرزند خود«حاج احمد آقا خميني» تصميم گرفتند به پاريس هجرت کنند و سرانجام در صبحگاه 13 مهر 1357 به اتفاق تني چند از يارانش به بغداد راهي شد و از فرودگاه بغداد به سوي پاريس هجرت کرد.[1] حضرت امام(ره) به همراه ياران شان در روز 14 مهر وارد پاريس شدند و دو روز بعد در منزل يکي از ايرانيان در نوفل لوشاتو درحومه پاريس مستقر شدند. مامورين کاخ اليزه نظر رئيس جمهور فرانسه را مبني بر اجتناب از هر گونه فعاليت سياسي به امام(ره) ابلاغ کردند. ايشان نيز در واکنشي تند تصريح کرده بود که اينگونه محدوديت ها خلاف ادعاي دموکراسي است و اگر او ناگزير شود تا از اين فرودگاه به آن فرودگاه و از اين کشور به آن کشور برود، باز دست از آرمان خويش نخواهد کشيد. «ژيسکاردستن»، رئيس جمهور وقت فرانسه در خاطرات خويش نوشته است که دستور اخراج امام(ره) از فرانسه را صادر کرده بود، ولي در آخرين لحظه ها نمايندگان سياسي شاه که در آن روزها در نهايت درماندگي قرار داشتند، خطر واکنش تند و غير قابل کنترل مردم را گوش زد کرده و در مورد عواقب آن در ايران و اروپا از خود سلب مسئوليت کرده بودند.[2] درمدت اقامت 4 ماهه امام(ره) در پاريس«نوفل لوشاتو» مهم ترين مرکز خبري دنيا بود و مصاحبه هاي متعدد و ديدار هاي مختلف امام(ره) ديدگاه هاي ايشان را در زمينه حکومت اسلامي و هدف هاي آتي نهضت براي جهانيان بازگو مي کرد. به اين ترتيب جمع بيشتري از مردم جهان با انديشه و قيام ايشان آشنا شدند و از همين جا بود که بحراني ترين دوران نهضت را در ايران رهبري کرد. دولت شريف امامي دوماه بيشتر دوام نياورد. شاه رياست کابينه را به دولت نظامي ازهاري سپرد. کشتارها رو به فزوني نهاد اما تأثيري در قيام مردم نداشت. شاه در نهايت استيصال از سفير آمريکا و انگليس درخواست راه حل مي کرد، اما هيچ يک از طرح هاي قبلي آنان نتيجه اي دربرنداشت[3]. راهپيمايي هاي گسترده و ميليوني در روز تاسوعا و عاشورا در تهران و ديگر شهرها برگزار شد که به رفراندوم غير رسمي مردم عليه سلطنت شاه شهرت يافت. شاپور بختيار، يکي از سران جبهه ملي، آخرين مهره آمريکا بود که براي تصدي پست نخست  وزيري به شاه پيشنهاد شد. رهبران چهار کشور صنعتي جهان در کنفرانس گودالوپ نظرات خويش را در حمايت از بختيار هماهنگ کرده بودند.[4] متعاقب آن، ژنرال«هايزر» معاون فرماندهي سازمان ناتو براي انجام مأموريتي سري و دو ماهه به تهران آمد. او بعداً در اعترافاتش از ماموريت خود که جلب حمايت نظاميان از بختيار و سامان دادن به دولت وي و شکستن اعتصاب ها و سرانجام، تدارک کودتاي نظامي براي بازگشت دوباره شاه به قدرت- مشابه آن چه که در 28 مرداد 1332 اتفاق افتاده بود- پرده برداشت[5]. پيام هاي امام خميني(ره)  مبني بر وجوب ادامه مبارزه، طرح هاي رژيم را نقش بر آب ساخت. امام خميني(ره)  در دي ماه 1357 شوراي انقلاب را تشکيل داد. شاه نيز پس از تشکيل شوراي سلطنت و اخذ رأي اعتماد براي کابينه بختيار در روز 26 دي ماه از کشور فرار کرد. خبر در شهر تهران و سپس در سراسر ايران پيچيد و مردم در خيابان ها به جشن و پايکوبي پرداختند. جلسات مداوم هايزر با مستشاران نظامي آمريکا و امراي ارتش شاه نتوانست به بختيار در فائق آمدن بر اعتصاب ها و پايان دادن به قيام مردم کمکي بکند[6]. سرانجام در 22 بهمن ماه سال 57 رخدادي عظيم به وقوع پيوست و با به ثمر نشستن رهبري داهيانه حضرت امام(ره) از يک طرف و جانفشاني بي نظير مردم دراجراي رهنمودهاي امام و مراد خود، افقي جديد براي رهايي و آزادي تمامي ملل مستضعف جهان گشوده شد.

 

پي نوشت ها:

[1]. فلاحي، اکبر؛ سال هاي تبعيد امام خميني، تهران، مرکز اسناد انقلاب اسلامي، 1358، اول. ص121.

[2]. دستن، ژيسکار؛ خاطرات رئيس جمهور فرانسه، محمود طلوعي، تهران، اطلاعات، بي تا، ص258.

[3]. پهلوي، محمد رضا؛ پاسخ به تاريخ ، شهريار ماکان، تهران، مهر، 1371، دوم، صص 350 تا 364.

[4]. دستن، ژيسکار؛ خاطرات رئيس جمهور فرانسه، محمود طلوعي، تهران، بي تا، ص352.

[5]. هايزر، ماموريت در تهران، ع. رشيدي، تهران، اطلاعات، سوم، 1374.

[6]. انصاري، حميد؛ حديث بيداري، تهران، موسسه تنطيم و نشر آثار حضرت امام خميني، سوم، 1374.

 

منبع: پژوهشكده باقر العلوم(ع)

اين مقاله تا چه اندازه براي شما مفيد بوده است؟

 12345 
ضعيفعالي
توضیحات شما . (اختياري)

ميانگين آرا :0.0 از 5 امتياز است.


12345
0 : تعداد کل آرا ارسال شده
-1 96251 -1 -1

تاریخ سیاسی
ایران
جهان
  
 
ارسال به دوستان


در صورتی که مایلید دوستان شما نیز از این مطلب استفاده کنند , کافیست نام و آدرس ایمیل خود و دوست خود  را وارد نموده تا این مطلب به دوستتان ارسال شود.
 




 
صفحه اصلی | اخبار و رویداد ها | مجموعه مطالب | اردبیل شناسی | صدرا | مسابقات | تماس با ما
Copyright 2009 Tebyan Branch Of Ardebil Province. All rights reserved.
Web Design : WebHouse