مسئولان در بخش های گوناگون، نوآوری، خلاقیت و ابتکار در روشها را وظیفه خود بدانند -رهبر معظم انقلاب   
۱۳۹۶ جمعه ۶ مرداد -اِجُّمعَة ٤ ذو القعده ١٤٣٨ - Friday july 2017
نقشه وب سایت   تماس با ما  جستجو در وب سایت  ورود به صفحه اصلی
  بازدید ها :  1515   بازدید    تاریخ درج مطلب  8/11/1393    
 
 
علمای دارالارشاد اردبیل 5
 

حضرت آیت الله شیخ عبداللطیف عالم راثی:

 حضرت آیت الله حاج شیخ عبداللّطیف عالم راثی فرزند شیخ علی اکبر از علماء اعلام و روحانیون عالی مقام دارالارشاد اردبیل می باشد. وی به سال 1345 هجری قمری (1305شمسی) دیده به جهان گشود. مقدمات و سطوح عالیه علوم حوزوی را از اساتید وقت حوزه علمیه اردبیل همچون شیخ محمّد صادق متشکری، ملا بشیر مدرس، میرزا ابراهیم کلانتری، شیخ محسن نجفی و غلامحسین غروی قدسی فراگرفت سپس عازم حوزه علمیه قم گردید و در دروس خارج فقه و اصول حضرات آیات عظام سیّد صدرالدین صدر، سیّد محمّد محقق داماد، حاج آقا حسین بروجردی و دیگران شرکت جست و به مقام رفیع اجتهاد رسید و از استاد اخیر خود آیت الله العظمی بروجردی به دریافت گواهی اجتهاد موفق گردید و خود به کرسی تدریس سطوح عالیه علوم حوزوی پرداخت.

در سال 1349 شمسی به زادگاه خود اردبیل بازگشت و به وعظ و ارشاد و تبلیغ و ترویج معارف دینی و اقامه جماعت و تدریس در حوزه علمیه همت گمارد. عزّت و طهارت نفس و خلق حلیم از حضرتش عالمی وارسته ساخت و محبوب قلوب مردمان نمود. وفات ایشان در دوّم رمضان سال 1409 قمری(21 فروردین 1368 شمسی) اتفاق افتاد و پیکر پاکش در قبرستان "بهشت فاطمه" به خاک سپرده شد.

 

 

 

حضرت آیت الله حاج سیّد عبدالغنی نجفی اردبیلی:

حضرت آیت الله حاج سیّد عبدالغنی نجفی اردبیلی فرزند آیت الله سیّد احمد نجفی اردبیلی از علماء اعلام و روحانیون عالی مقام و صاحب فضل و فضیلت و استعداد درخشان دارالارشاد اردبیل می باشد. ایشان در سال 1358 هجری قمری ( 1318 شمسی) در اردبیل متولد گردید در هفت سالگی به همراه والد معظم خود به نجف اشرف مهاجرت نمود مقدمات و سطوح عالیه حوزوی را نزد پدر و دیگر علماء و اساتید حوزوی نجف آموخت سپس سالیان متمادی در درس خارج فقه و اصول حضرات آیات عظام سیّد محمود شاهرودی و سیّد ابوالقاسم خوئی شرکت جست و به مقامات عالیه علمی دست یافت.

وی از ملازمین دروس رشته های مختلف علوم اسلامی شهید عظیم الشأن آیت الله سیّد محمّد باقر صدر محسوب می گردید که سالها در سفر و حضر و در مواقع خفقان و خطر رژیم بعثی عراق مصاحب و همراه آن شهید عالی مقام شد و از برجسته ترین شاگردان حوزه ی درس آن بزرگوار به شمار می آمد که بیانات مفصل و جانسوز و ناله از فراق و تأسف و تأثر شدید شهید صدر در جریان وفات سیّد عبدالغنی نشان از منزلت و عظمت علمی و معنوی و طهارت نفس و نبوغ و استعداد و جایگاه رفیع وی نزد استاد دارد، سیّد عبدالغنی علاوه بر کمالات علمی چهره ای بسیار فعال بود و در مدت زمان تحصیل خود در ایام تبلیغ حضوری گسترده در شهر کرکوک عراق داشت و به همت وی مسجدی بنام "جامع الامام علی(ع)" و نیز کتابخانه مجللی احداث گردید.

معظم له به امر پدر بزرگوار خود و علی رغم میل استاد خویش به زادگاه خود، اردبیل مراجعت کرد و با برنامه منظم و منسجمی به فعالیتهای دینی و فرهنگی گسترده ای چون تعلیم و تربیت جوانان و احداث مساجد و رسیدگی به مراکز دینی و تأسیس کتابخانه و اعزام مبلغین به روستاها و مساجد اقدام نمود از آثار علمی ایشان می توان تقریرات دروس اساتید عظیم الشأن به ویژه تقریرات دروس فقه و اصول و اخلاق شهید صدر و مقالات فقهی و نیز کتابی فقهی استدلالی از ایشان در موضوع خمس نام برد.

سرانجام در 28 رجب 1397 هجری قمری( 1356 شمسی ) در حالیکه بزرگان حوزه علمیه نجف و جامعه اسلامی چشم امید به آینده درخشان و خدمات ارزنده حضرتش داشتند در حادثه ای ناگوار که در جاده ما بین اردبیل و آستارا به هنگام عزیمت برای رسیدگی امور مساجد جان بجان آفرین تسلیم کرد و به جوار رحمت حق شتافت، پیکر پاک آن عالم عزیز در قبرستان بهشت فاطمه اردبیل در کنار جد بزرگوارش آقا سیّد محمّد بخاک سپرده شد.

حضرت آیت الله حاج میر عزیز موسوی اردبیلی:

حضرت آیت الله حاج میر عزیز موسوی اردبیلی از علماء اعلام و فقهاء عظام دارالارشاد اردبیل در سال 1301 هجری شمسی در اردبیل متولد شد وی در نوجوانی به فراگیری علوم اسلامی پرداخت و مقدمات و بخشی از علوم حوزوی را از محضر اساتید حوزه علمیه اردبیل آموخت سپس به حوزه علمیه قم هجرت کرد و در حلقه دروس فقه و اصول آیات عظام سیّد محمّد حجّت کوه کمری و شیخ مرتضی حائری درآمد پس از آن جهت تکمیل تحصیلات خود به حوزه مقدسه نجف اشرف مهاجرت کرد و از محضر آیات عظام سیّد محسن حکیم و سیّد ابوالقاسم خوئی بهره برد و به مقامات عالیه علمی نایل آمد. از ایشان، تألیفاتی در زمینه فقه و اصول بیادگار مانده است که تاکنون چاپ نشده است معظم له در سال 1413 هجری قمری(هفدهم مهرماه 1371 شمسی ) در شهر مقدس قم دیده از جهان فروبست و به رحمت ایزدی پیوست.

حضرت آیت الله میرزا محمّد مسائلی اردبیلی:

حضرت آیت الله میرزا محمّد مسائلی اردبیلی یکی از فقهاء و فلاسفه معاصر دارالارشاد اردبیل در سال 1298 هجری قمری (1337 شمسی ) در اردبیل دیده به جهان گشود. مقدمات و بخشی از علوم حوزوی را از روحانیون و علماء حوزه علمیه اردبیل فراگرفت، سپس عازم حوزه علمیه قم گردید و از محضر بزرگان آن حوزه مبارکه همچون حضرات آیات عظام حاج آقا سیّد حسین بروجردی، آقاسیّد محمّد حجّت، علامه طباطبائی و امام خمینی رحمة الله علیه بهره برد و به درجات عالیه علمی نایل آمد. پس از آن به زادگاه خود بازگشت و به تفسیر و تبلیغ و وعظ و ارشاد پرداخت ایشان یکی از علماء طراز اول منطقه بشمار می آیند که در به ثمر رسیدن انقلاب اسلامی در منطقه اردبیل نقش بسزایی ایفا کرده و از رهبران نهضت اسلامی در اردبیل محسوب می شود پس از پیروزی انقلاب اسلامی به دلائلی از فعالیت های سیاسی و اجتماعی کناره گیری کردند و سرانجام در سال 1414 هجری قمری ( 1372 شمسی ) دارفانی را وداع گفت و در قبرستان غریبان اردبیل بخاک سپرده شد.

حضرت آیت الله میرزا محمّد عالم زاده(صومعلو):

حضرت آیت الله میرزا محمّد(نورالله) صومعلو معروف به عالم زاده در سال 1332 هجری قمری( 129 شمسی) در خانواده ای روحانی در اردبیل متولد شد. در کودکی تحت تعلیم و تربیت پدر روحانی خود مرحوم آخوند ملا رستم قرار گرفت و در نوجوانی در کنار تحصیل در مدارس دولتی به فراگیری مقدمات علوم حوزوی در مدرسه علمیه ملا ابراهیم اردبیل پرداخت. پس از اخذ مدرک دیپلم آن روزگار، راهی حوزه علمیه قم شد و سطوح عالیه و دروس خارج و فقه و اصول و تفسیر را از محضر بزرگان وقت آن حوزه مقدس همچون حضرات آیات عظام آقا سیّد حسین بروجردی و آقا سیّد محمّد کوهکمره ای فراگرفت و به مقام اجتهاد در علوم حوزوی نایل آمد و خود به تدریس سطوح عالی و دروس خارج فقه و اصول پرداخت. ایشان پس از 30 سال اقامت و تحصیل و تدریس و تحقیق در حوزه علمیه قم به زادگاه خود اردبیل بازگشت و به تدریس در مدارس علمیه و تبلیغ و ترویج علوم و معارف اسلامی پرداخت. زهد و تقوی و ساده زیستی و پرهیز از زخارف دنیا و سعه صدر و تواضع عالمانه از خصوصیات بارز آن عالم ربّانی بود. ایشان سرانجام پس از سالها مجاهدت در راه تهذیب نفس و تحصیل کمالات علمی و تبلیغ معارف دینی در سال 1416 هجری قمری (سوم دی ماه 1374 شمسی) دارفانی را وداع گفت و در گورستان ستار آباد دارالارشاد اردبیل به خاک سپرده شد.

حضرت آیت الله حاج میزرا احمد پایانی اردبیلی:

وی از فقهای عظام و علمای اعلام دارالإرشاد اردبیل است که در پنجم ماه مبارک رمضان سال 1346 هجری قمری(1307  شمسی) دیده به جهان گشود. مقدمات و بخشی از علوم حوزوی را از محضر اساتید وقت حوزه علمیه اردبیل همچون شیخ غفور عاملی، ملا بشیر مدرس، شیخ محسن نجفی و مرحوم افتخارالعلماء فراگرفت و پس از آن عازم حوزه علمیه قم گردید و سطوح عالیه را از محضر بزرگانی چون ایات عظام سلطانی طباطبائی، مجاهدی تبریزی و مرعشی نجفی آموخت و در درس خارج فقه و اصول حضرات آیات عظام آقا سیّد محمّد حجت کوه کمری، حاج آقا حسین بروجردی، آقا سیّد محمد محقق داماد، سیّد محمدرضا گلپایگانی و امام خمینی (رضوان الله علیهم) حاضر گشت و به درجه رفیع اجتهاد نائل گشت و خود در مسند تدریس نشست. دقت نظر و بیان روان و جدیت ایشان در تدریس، معظم له را بزودی سرآمد اساتید عالی مقام حوزه علمیه قم گردانید و بسیاری از طالبان سطوح عالیه فقه و اصول را مجذوب حلقات ایشان گردانید. ایشان علاوه بر تربیت کثیری از طلاب علوم دینی، آثاری مکتوب از خود به یادگار گذاشته که "إرشاد الطالب إلی حقائق المکاسب" مشتمل بر شرح مبسوط و مفصل مکاسب شیخ انصاری و « شرح کفاية الأصول » آخوند خراسانی از جمله این تألیفات می باشد. این استاد بزرگوار سرانجام در هفتم ذیقعده سال 1417 هجری قمری مطابق با با فروردین سال 1376 دار فانی را وداع گفت و در پناه کریمه اهل بیت حضرت فاطمه معصومه (سلام الله علیها) آرمید.

شیخ سعید اصغری نیاری:

این عالم و مبارز عظیم الشأن در محرم سال 1306 هـجری شمسی در قریه نیار اردبیل و در خانواده ای مذهبی دیده به جهان گشود. وی علوم مقدماتی را بدون استاد و بصورت خودآموز فراگرفت و به علت علاقه وافر به کسب علم و فضیلت به رغم تنگدستی عازم شهر مقدس قم شد و مدتها از محضر علمائی همچون آیت الله العظمی بروجردی و آیت الله کوه کمره ای(رضوان الله علیهما) مستفیض شد.

 

شیخ سعید مرحوم مطالعات گسترده ای در فقه و اصول داشت و در علومی همچون تفسیر قرآن و نهج البلاغه و صرف و نحو و کلام و نجوم استاد بود. از ویژگی های بارز این عالم برجسته این بود که در عین اندیشه بلند و معلومات عمیق، مطالب خویش را بسیار بی تکلف و ساده بیان می کردند و لذا کلاسهای درس ایشان هرگز بوی ملال و خستگی نمی گرفت. تقوا، ساده زیستی، محبت در گفتار و کردار، تواضع و خضوع در برابر همگان از ویژگی های بارز این عالم بزرگ است.

وی علاقه بسیار شدیدی به خاندان رسالت و امامت بویژه حضرت زهرا(س) داشت و با کوچکترین ذکری از ایشان دانه های اشک بر رخسار تکیده اش جاری می شد، هرگز نام معصومین را بی وضو بر زبان جاری نکرد. حضور در دسته های عزاداری و ابراز علاقه به عزاداری های سنتی و همراه با مردم از خلقیات ویژه این عالم شیعه بود. از خلقيات زیبای وی این بود که تا کلمه  "محمد" می شنید، به دنبال آن ذکر صلوات می کرد، هر چند این نام متعلق به فردی دیگر باشد.

از زمان آغاز انقلاب اسلامی از سال 1342، وی از رهبران نهضت در منطقه بود و تا قبل از سال 57 بارها توسط مأموران ساواک دستگیر و شکنجه شد. بعد از پیروزی انقلاب و پس از تشکیل جهاد سازندگی، در این نهاد مشغول به خدمت شد و در مدت 8 سال دفاع مقدس، همواره در جبهه ها حاضر بود و بارها تا مرز شهادت پیش رفت. نمایندگی ولی فقیه در پادگان شهید چمران اردبیل آخرین سنگر وی در خدمت به اسلام و انقلاب بود. وی مدتها مدرّس حوزه و دانشگاه بود و در دورس منطق، فلسفه، صرف و نحو، شرح لمعه، مکاسب، مغنی و ... استاد مسلّم بود. تبحّر در طبیعیّات و علم نجوم و احوال کواکب از تخصصهای منحصر به فرد استاد در زمان حیاتش بود.

هر چند عمده حیات وی به تدریس در مجامع علمی و دینی صرف شد و در پی اوضاع سیاسی و اجتماعی کشور در آن دوره، عمده حیاتش به خدمت رسانی به انقلاب و اسلام در این زمینه ها سپری گشت، لکن آثاری چند نیز از ایشان بجا مانده است:

- کتاب "خورشید فطری دل علی" ، چاپ سال 1350 هجری شمسی حاوی مباحث روایی و عقلی درباره شخصیت أمیرالمؤمنین و غصب خلافت حقه ایشان.

- کتاب "مرده های ماجراجو" که در سال 1348 شمسی به زیر چاپ رفت و حاوی مباحث اجتماعی با رویکرد هدایت نسل جوان به مکتب انسان ساز اسلام  می باشد.

- کتاب  "تصریف مجدول" در دو جلد می باشد که در سال 1355 و 56 شمسی چاپ شده و مباحثی را در باب ادبیات عربی به صورت ساده و دلنشین در خود گنجانده است.

- کتاب " فلسفه وجود روح " تألیف سال 1356 می باشد، استاد در پی احساس نیاز  و مقتضات آن دوره، با براهین واضحه، واقعیت و فلسفه وجود روح را برای نسل جوان تشریح کرده است.

- کتاب "قیام قرآن در ایران" برای تقویت بنیه مذهبی جوانان و جلوگیری از انحرافات عقیدتی آنها.

- جزوه ای با نام " وستان دین " که در بحبوحه جنگ تحمیلی در سال 1363 با هدف مقابله با تبلیغات مسموم دشمنان داخلی و خارجی برای دلسرد نمودن مردم از انقلاب به رشته نحریر درآمده است.

- کتاب  "خطبه فدکیّه حضرت فاطمه زهرا(س) " که آخرین کتاب مرحوم است.

این چراغ فروزان علم و هدایت، پس از تحمل ماهها درد و رنج سرانجام در صبحگاه چهارم رمضان 1418 مصادف با 13 دی ماه سال 1376 در سن 70 سالگی رو به خاموشی نهاد. درگذشت وی بازتاب گسترده ای در میان علماء، مردم و رسانه ها داشت و پیکر پاکش به وصیت خود استاد در قبرستان بهشت فاطمه(س) در آرامگاه مادرش به خاک سپرده شد.

حضرت آیت الله حاج میرزا بیوک خلیل زاده مروّج:

در تاریخ 27 شهریور سال 1309 شمسی در خانواده ای متدیّن و متمکّن از محلات قدیمی اردبیل به نام دربند عالی قاپو ، فرزندی قدم به هستی نهاد که چون اولین فرزند ذکور خانواده بود، او را "بیوک آقا" به معنی بزرگ نام نهادند. والد مکرم ایشان حاج محمدرضا خلیل زاده از تجار و معتمدان مذهبی و خوشنام اردبیل بود. بیوک آقا تعلیمات مذهبی و دینی خود را به التزام پدر و به همراه برادران دیگر فراگرفت و در سن شش سالگی تحصیلات در مدرسه را آغاز نمود.

میرزا بیوک آقا در اواخر سال 1326 به همراه تعدادی از همدوره ای های خود ، راهی حوزه علمیه قم شد و از محضر علمایی همچون آیت الله العظمی حجت کوه کمری، آیت الله طباطبایی سلطانی، شیخ محمد احمد کافی تبریزی، عبدالجواد اصفهانی و میرزا محمد مجاهدی تبریزی (رضوان الله علیهم أجمعین) کسب فیض کرد.

وی همچنین در جلسات درس فلسفه (شرح منظومه) شیخ محمد لاکانی و علامه محمد حسین طباطبایی(ره) حاضر و مستفیض شد. وی پس از اتمام مقدمات دروس حوزه، مقارن با جنبش ملی شدن صنعت نفت، برای شروع درس خارج راهی مشهد مقدس شد و در حلقات درس حضرت آیت الله سیّد یونس اردبیلی و حاج شیخ هاشم قزوینی شرکت جست.

در زمان اقامت در مشهد، از مقربان آیت الله سیّد یونس اردبیلی بودند و معظم له از وی خواستند تا در مشهد در کنار ایشان بماند اما وی به دلیل وجود اساتید برجسته در حوزه علمیه قم، در سال 1332 دوباره ساکن این شهر شد. در همین دوره بود که لقب " مروّج " توسط آیت الله حاتمی دوست و هم حجره ایشان به وی پیشنهاد شد و از آن پس بود که نام مروّج در ادبیات گفتاری استان اردبیل مساوی شد با پدری فقیه، دلسوز و کاردان.

آیت الله مروج در مدت اقامت در قم تتمه درس خارج را از محضر بزرگانی چون آیت الله بروجردی، علامه طباطبایی، امام راحل و آیت الله حجت کوه کمری (رضوان الله علیهم) فراگرفت و با بزرگانی همچون آیت الله شیخ جعفر سبحانی، آیت الله ناصر مکارم شیرازی، آیت الله سیّد موسی شبیری زنجانی، رهبر معظم انقلاب (دامت برکاتهم) و شهید مفتح و آیت الله شهید بهشتی (ره) هم مباحثه بودند.

در 19 ذیقعده سال 1373 قمری، نخستین اجازه روایت و وکالت در امور شرعیه ایشان از جانب حضرت آیت الله العظمی سیّد یونس اردبیلی صادر شد، بعد از آن بزرگانی نیز چنین اجازه ای را صادر فرمودند که به ترتیب زمانی عبارتند از: آیت الله العظمی سیّد محسن حکیم، آیت الله العظمی سیّد ابوالقاسم خوئی، آیت الله سیّد علی خامنه ای و آیت الله مشکینی. آیت الله مروج از طرف رهبر فقید انقلاب به سمت نمایندگی ولی فقیه در اردبیل انتخاب شدند.

 

خدمات علمی، فرهنگی و سیاسی ایشان به مردم منطقه در زمان حضور در این خطه، فراتر از حدی است که در این مختصر بگنجد و ارادتمندان ایشان دهها مجموعه در این زمینه منشر کرده اند که هر یک گوشه ای از خدمات ارزنده این فقیه فقید را به قلم کشیده است.

آغاز مبارزات سیاسی و انقلابی حضرت آیت الله مروج به موضوع انجمن های ایالتی و ولایتی و تصویب لایحه آن در مجلس شورای ملی در مهرماه 1341 بر می گردد. به شهادت تاریخ می توان با قدرت گفت کوچکترین واقعه مثبت یا منفی در تاریخ قبل و بعد از پیروزی انقلاب نمی توان یافت که معظم له از پیشتازان ارشاد ملت و مدافعان اسلام و انقلاب نباشد.

ارتباط تنگاتنگ با امام راحل و سخنرانیهای تند بر ضد رژیم پهلوی و هدایت قلوب به سمت رهبری و مرجعیت رهبر کبیر انقلاب، سرفصل تمامی فعالیتهای ایشان بود که در این راه انواع تعذیب و ممنوعیت را به جان خریدند. مقام علمی و معنوی بالای ایشان، جایگاهش را به پدری بدل کرده بود که در زمان اختلاف آراء و سلایق، کلامش فصل الخطاب مردم منطقه بود. این فقیه و عالم برجسته سرانجام در 27 فروردین ماه 1380 به زیارت معبود شتافت و روحش در کنار همرزمان و همدوره های فقید خویش آرام یافت.

حضرت آیت الله حاج شیخ مصطفی نورانی:

ایشان در سال 1305 شمسی مطابق با سال 1344 قمری در اردبیل دیده به جهان گشود. مقدمات و بخشی از علوم حوزوی را از اساتید حوزه علمیه اردبیل فراگرفت و برای ادامه تحصیلات عازم حوزه علمیه قم گشت و سطوح عالیه و خارج فقه و اصول را از محضر آیات عظام امام خمینی، سیّد محمد محقق داماد، سیّد محمد حجت کوه کمری، سیّد صدرالدین صدر و حاج آقا حسین بروجردی آموخت و در حالی که توشه ای درخور از علم و فضیلت اندوخته بود، جهت بهره مندی هر چه بیشتر از گنجینه علوم علمای آن عصر، راهی حوزه علمیه نجف اشرف شد و در حلقه درس آیات عظام سیّد ابوالقاسم خوئی، سیّد محمود شاهرودی و شیخ حسین حلی درآمد و به مقام اجتهاد رسید.

آیت الله نورانی سپس به حوزه علمیه قم بازگشت و به تدریس و تحقیق و تألیف در علوم اسلامی پرداخت. معظم له شوق فراوانی به پژوهش در رشته های مختلف علوم اسلامی داشت و با تأسیس مؤسسه ای تحقیقاتی با نام " مؤسسه اهل بیت " به این مهم پرداخت و توانست بیش از یکصد جلد کتاب در موضوعات مختلفی مانند فقه، اصول، تفسیر، حدیث و طب اسلامی تقدیم جامعه علمی کند.

ایشان همچنین به نمایندگی از مردم شریف استان اردبیل، در دوره سوم مجلس خبرگان رهبری حضور یافت. سرانجام این عالم محقق در سال 1382 شمسی، دعوت حق را لبیک گفت و پیکر پاکش در مقبره شیخان قم به خاک سپرده شد.

استاد حاج شیخ عبدالرحیم جعفری:

 استاد حاج شیخ عبدالرحیم فرزند میرزا جعفر از علماء اعلام و فقهاء عالیقدر دار الارشاد اردبیل در سال 1339 (برابر با 3 تیر ماه 1300 شمسی) در روستای "اسمعیلی کندی" از منطقه "برزند" در شمال شهر اردبیل به دنیا آمد.

تحصیلات مقدماتی را از پدر و دیگر اساتید همچون مرحوم شیخ حبیب الله و حجة الاسلام شیخ محّرم آموخت. پس از آن در سال 1312 وارد حوزه علمیه اردبیل شد و از محضر اساتید وقت آن حوزه علمیه همچون؛ آقا شیخ کریم لاهوری، میرزا مجید مسائلی، حاج شیخ عبدالغفور عاملی و آقا سیّد کریم انواری و دیگر اساتید وقت استفاده کردند.

در سال 1319 شمسی مصادف با رمضان سال 1359 قمری راهی حوزه علمیه قم گردید و سطوح عالیه را از محضر حضرات آیات شیخ اعظم انصاری، سلطانی طباطبائی، مرعشی نجفی، سیّد عبدالغنی اردبیلی آموخت و بعد از اتمام سطوح عالیه در درس خارج حضرت آیت الله العظمی حاج آقا حسین بروجردی، امام خمینی (ره) و آقا سیّد صدرالدین صدر حاضر شد و مدت 5 ماه نیز به مشهد مقدس عزیمت کرده و از درس خارج آیت الله العظمی سیّد یونس اردبیلی بهره جست. ایشان در فلسفه و تفسیر و کلام نیز تبحر ویژه داشته و در کنار تحصیل اشتغال به تدریس می پرداخته و بخصوص در درس شرح لمعه ایشان طلاب بسیاری شرکت می کرده اند. از نکات مهم و تاثیرگذار در شخصیت حضرت استاد، ارتباط ایشان با مرجع عالیقدر حضرت آیت الله العظمی آقا سیّد صدرالدین صدر(قدّس سرّه) می باشد.

استاد جعفری در دوره ای 7 ساله یعنی از سال 1365 تا 1372 قمری که تاریخ وفات آیت الله صدر می باشد، علاوه بر شرکت در درس خارج آن مرجع عالیقدر به جهت آن که مورد وثوق و اعتماد ایشان بوده و از خطی خوش و قلمی روان برخوردار بوده است، مکاتبات حضرتش را انجام می داده، عمده این مکاتبات نیز با مراجع وقت همچون آیات عظام میلانی سیّد محمود شاهرودی، سیّد عبدالهادی شیرازی و دیگر بزرگان درباره مسائل مهم جهان اسلام صورت می گرفته است.

در اواخر سال 1320 شمسی استاد در اثر کسالتی که در معده پیدا می کنند، به موطن خود بازمی گردند و پس از چند ماه که قصد مراجعت به قم می کنند پدر بزرگوارشان میرزا جعفر مریض می شود ولی پدر فرزند را وادار می کند که از راه باز نماند و به قم باز گردد.

استاد پس از 13 سال تحصیل، تدریس و کسب کمالات علمی و معنوی از محضر اساتید فرهیخته حوزه علمیه قم، تصمیم به بازگشت به زادگاه خود اردبیل می گیرند. زمینه مراجعت نیز از سال 1326 در پی دعوت اهالی قریه کلخوران از ایشان در ماه محرم آماده می شود. استاد در مدت 6 سال و 3 ماه که در این مکان متوطن بوده اند، به وعظ و ارشاد مردم می پردازند. دوران اقامت حضرتش در این روستا سراسر نموداری از عزت نفس، مناعت طبع، تقوا و زهد می باشد.

استاد جعفری در سال 1337 به اردبیل منتقل می شوند؛ حضور استاد با آن همه فضل و تقوا وجد و شوری دیگر با خود به همراه می آورد. جلسه تفسیری که توسط ایشان برگزار می شده 20 سال ادامه داشته و بسیاری از افرادی که بعدها زمام مبارزه و حرکت های انقلابی را در دست داشتند، تربیت یافته این جلسه تفسیر می باشند.

حضرت استاد جعفری شاگرد امام خمینی(قدس سرّه) می باشند، قبل از قیام 15 خرداد سال 1342 کاملا با معظم له آشنا و بر عظمت علمی و معنوی آن مهر تابان واقف بودند و در جریان قیام 15 خرداد با علمای متحصّن اردبیل که در اعتراض به سفاکی رژیم پهلوی و حمایت از قیام امام صورت گرفت، همراه بودند.

حضرت استاد همچنین در جریانات پس از انقلاب اسلامی همواره در کنار امام و انقلاب بوده اند و در دوران 8 سال دفاع مقدس، عنایت ویژه ای به رزمندگان مبذول می داشتند و رزمندگان نیز علاقه مخصوصی به حضرتش داشتند. از جمله ویژگی های معنوی و اخلاقی استاد، تقوا و طهارت، زهد و قناعت، مراقبه، گریز از شهرت طلبی، متانت و وقار، تواضع، صراحت لهجه، عبادت و تهجد می باشد. از جمله آثار علمی ایشان عبارتند از:

- شرح دعای هشتم صحیفه سجادیه

- تفسیر موضوعی قرآن کریم که اختصاص به آیاتی دارد که با کلمه " قل " شروع شده است.

- توضیح و شرح احادیثی چند در موضوعات مختلف

- مجموعه شصت سخنرانی ایشان در موضوعات متنوع

وفات جانگداز ایشان در 23 فروردین ماه سال 1386 شمسی اتفاق افتاد و ثلمه ای جبران ناپذیر بر جامعه اسلامی وارد آورد. پیکر پاکش پس از اقامه جماعت توسط حضرت آیت الله حاج سیّد ابراهیم سیّد ابراهیمی در قبرستان بهشت فاطمه اردبیل بخاک سپرده شد.

منبع: سایت دارالارشاد اردبیل

 

 

 

 

 

اين مقاله تا چه اندازه براي شما مفيد بوده است؟

 12345 
ضعيفعالي
توضیحات شما . (اختياري)

ميانگين آرا :3.4 از 5 امتياز است.


12345
5 : تعداد کل آرا ارسال شده
-1 74004 -1 -1

گردشگری در استان
مراکز علمی و دانشگاه ها
مشاهیر استان
آداب و رسوم استان
مساجد و عبادتگاه های استان
معرفی شهرستان ها
اردبیل شناسی
  
 
ارسال به دوستان


در صورتی که مایلید دوستان شما نیز از این مطلب استفاده کنند , کافیست نام و آدرس ایمیل خود و دوست خود  را وارد نموده تا این مطلب به دوستتان ارسال شود.
 




 
صفحه اصلی | اخبار و رویداد ها | مجموعه مطالب | اردبیل شناسی | صدرا | مسابقات | تماس با ما
Copyright 2009 Tebyan Branch Of Ardebil Province. All rights reserved.
Web Design : WebHouse