مسئولان در بخش های گوناگون، نوآوری، خلاقیت و ابتکار در روشها را وظیفه خود بدانند -رهبر معظم انقلاب   
۱۳۹۷ سه شنبه ۳ مهر -اِثَّلاثا ١٤ محرم ١٤٤٠ - Tuesday September 2018
نقشه وب سایت   تماس با ما  جستجو در وب سایت  ورود به صفحه اصلی
  بازدید ها :  157   بازدید    تاریخ درج مطلب  1/1/1397    
 
 
حضرت علی اکبر(ع)

امامزاده
علی
نقش فرزند امام حسین
نام علی
کنیه ابو الحسن
زادروز ۱۱ شعبان سال ۳۳ قمری
زادگاه مدینه


درگذشت ۱۰ محرم سال ۶۱ قمری
مدفن کربلا
محل زندگی مدینه
لقب(ها) اکبر
پدر امام حسین
مادر لیلا
طول عمر ۲۸
علی اکبر در ۱۱ شعبان سال ۳۳ق در مدینه به دنیا آمد. پدرش امام حسین(ع) و مادرش لیلی بنت ابی مرة نام دارد.[۱] گزارش‌های تاریخی، لقب وی را اکبر و کنیه‌اش را ابوالحسن نگاشته‌اند[۲] اما شیخ مفید لقب او را اصغر گفته و اکبر را لقب امام سجاد دانسته است.[۳]
در مورد برخی از جنبه‌های زندگی علی اکبر، اختلافاتی وجود دارد. برخی از نسب‌شناسان و تاریخ‌دانان، او را بزرگترین فرزند امام حسین(ع) گزارش کرده[۴] و برخی دیگر وی را کوچک‌تر از امام سجاد(ع) دانسته‌اند.[۵] همچنین در مورد ازدواج و فرزندان وی نیز اختلاف وجود دارد. برخی با استناد به عبارتی از زیارت‌نامه وی، او را صاحب همسر و فرزند می‌دانند.[۶] شیخ کلینی در فروع کافی حدیثی از امام رضا(ع) نقل کرده که حکایت از ازدواج حضرت علی اکبر(ع) با یک کنیز و داشتن فرزندی به نام حسن دارد. در مقابل گروهی از علمای انساب و محققان تصریح کرده‌اند که از وی فرزندی نمانده و نسل امام حسین(ع) تنها از طریق امام سجاد(ع) ادامه پیدا کرده است.[۷]
علی اکبر در ۱۰ محرم سال ۶۱ قمری در واقعه عاشورا به همراه پدر و بسیاری از بنی هاشم به شهادت رسید[۸] و در کنار امام حسین(ع) در کربلا به خاک سپرده شد.
سیمای ظاهری علی اکبر
بر اساس کتاب فُرسانُ الهیجاء، چهره علی اکبر با ابهت بود و چون ماه تابان می‌درخشید. به زیبایی و پاکیزگی آراسته بود. چهار شانه و میانه قامت بود. رنگی روشن و به سرخی آمیخته و چشمانی سیاه و گشاده با مژه‌هایی پرمو داشت، اندامش متناسب و معتدل و سینه و شانه‌اش پهن بود.[۹]
امام حسین(ع) او را شبیه‌ترین مردم در خلقت و آفرینش، اخلاق و صفات روحی، گفتار و آداب اجتماعی به رسول خدا(ص) معرفی می‌کرد.[۱۰]
ویژگی‌ها، فضایل و مناقب
علی اکبر به عنوان یک محدث شناخته می‌شد[۱۱] و امام حسین(ع)، وی را یادآور رسول خدا (صلی الله علیه و آله) می‌دانست.[۱۲] وی در واقعه کربلا همراه پدرش بود و آمادگی خود را برای کشته شدن در کنار او اعلام کرد. در طی مسیر امام حسین در یکی از منزلگاه‌ها بر زین اسب به خوابی کوتاه رفت و پس از آنکه بیدار شد آیه استرجاع را بر زبان جاری کرد و بر اساس خوابی که دیده بود از کشته شدن خود و همراهانش خبر داد. علی اکبر گفت: «ای پدر! تا زمانی که بر حق هستیم از مرگ هراسی نداریم».[۱۳] امام(ع) هم در حق وی دعای خیر فرمود: خداوند بهترین اجر و پاداش فرزندی را از جانب پدر به فرزند خویش به تو عنایت فرماید.[۱۴]
با توجه به آنکه نسب مادر علی اکبر به بنی امیه می‌رسید[۱۵]، روز عاشورا به علی اکبر پیشنهاد شد که به یزید بپیوندد ولی او این پیشنهاد را رد کرد و گفت: « اِنَّ قَرابَةَ رَسولِ اللهِ اَحَقُّ اَنْ تُرعیٰ (ترجمه: رعایت خویشاوندی رسول خدا به حقیقت نزدیک‌تر است.) و سرانجام اولین شهید از بنی‌هاشم بود.[۱۶]
علی اکبر در روز عاشورا
نبرد حضرت علی اکبر در واقعه عاشورا. تابلوی کاشیکاری در تکیه معاون الملک
علی‌اکبر روز عاشورا اولین نفر از بنی‌هاشم بود که اجازه ورود به میدان جنگ را از امام حسین گرفت. امام حسین هنگام رفتن او، فرمود:« اَللهمَّ اشْهَدْ عَلَی هؤُلاءِ، فَقَدْ بَرَزَ اِلَیهِمْ اَشْبَهُ النّاسِ بِرَسولِک مُحمّد خَلْقاً وَ خُلْقاً و مَنْطِقاً (ترجمه: خدایا! تو را بر این قوم شاهد می‌گیرم، در برابر اینها شخصی به رزم آمده که شبیه‌ترین مردم به رسول تو محمد در خلقت ظاهری و اخلاق باطنی و گفتار است.)»[۱۷]
نیز فرمود:« وَ کنّا اِذَا اشْتَقْنا اِلی رُؤیةِ نَبِیک نَظَرْنا اِلیهِ (ترجمه: هرگاه ما شیفته دیدار پیامبر تو می‌شدیم، به او (علی اکبر) نظر می‌انداختیم.)»[۱۸]
عمر بن سعد با دیدن وی در میدان جنگ از او خواست که صحنه جنگ را ترک کند تا در امان باشد. علی اکبر این پیشنهاد را رد کرد و گفت:

اَنا عَلِیُّ بْنُ الحُسَیْنِ بْنِ عَلی نَحْنُ وَ بَیْتِ اللهِ اَولیٰ بِالنَّبِی
تَاللهِ لایَحْکمُ فینا ابْنُ الدَّعِی اَضْرِبُ بِالسَّیْفِ اُحامی عَنْ اَبی
ضَرْبَ غُلامٍ هاشِمیٍّ قُرَشی[۱۹]
من علی فرزند حسین، فرزند علی هستم، به خانه خدا (کعبه) قسم، ما به پیامبر(ص) سزاوارتریم؛
سوگند به خداوند این زنازاده نمی‌تواند بر ما حکم راند، من شمشیر می‌زنم و از پدرم حمایت می‌کنم؛
آن هم شمشیر زدن نوجوانی از تبار هاشم و قریش.
و پس از آن نبرد وی شروع شد. علی اکبر پس از مقداری جنگ با سپاهیان ابن سعد نزد پدرش بازگشت. امام حسین در این دیدار، نگین انگشتر خود را به وی دادند و گفتند: «این نگین را بگیر و در دهانت بگذار، امیدوارم به زودی جدت را ملاقات کنی و آن حضرت شما را به کاسه‌ای سیراب خواهد فرمود که بعد از آن هرگز تشنگی نباشد.»[۲۰]
علی‌اکبر سپس به میدان بازگشت و نبرد خود را ادامه داد. اما شجاعتش چنان بود که اهل کوفه چندان رغبتی در قتل علی اکبر از خود نشان نمی‌دادند.[۲۱] سرانجام مُرّةُ بن مُنقذ شمشیری بر فرق علی اکبر زد و پس از آن، دیگران نیز بر او حمله‌ور شدند.[۲۲] علی اکبر در لحظات آخر گفت:‌«ای پدر! سلام بر تو باد، این جدم رسول خداست، او به جامی لبریز مرا سیراب کرد، او همی گوید: به سوی ما شتاب کن» و سپس نفسی کشید و به دیدار باقی شتافت.[۲۳]
امام حسین پس از شهادت علی اکبر به بالین فرزند آمد و خود را روی بدن وی انداخت و گونه بر گونه او نهاد،[۲۴] سپس آن قوم را نفرین کرد: « قَتَلَ اللّهُ قَوْماً قَتَلوک[۲۵] وبعد فرمود: « عَلَی الدُّنیا بَعْدَک الْعَفا؛ پس از تو‌ای پسرم! افّ بر این دنیا باد.»؛[۲۶] سپس امام(ع) مشتی از خون علی را بر گرفت و به طرف آسمان پاشید. قطره‌ای از آن روی زمین نریخت.[۲۷]
در این هنگام زینب کبری (علیهاالسلام) به همراه سایر زنان، ناله‌کنان جلو آمده[۲۸] فریاد می‌زد: «یا اخاه! یا اخاه؛ وای برادرم! وای برادرم!» و خود را بر نعش علی انداخت. امام حسین(ع) خواهرش را به سوی خیمه گاه روانه کرد و بعد به جوانان اهل بیت فرمود: «اِحْمِلوا اَخاکمْ؛ برادرتان را حمل کنید» جوانان علی را از قتلگاهش برداشتند و در برابر خیمه‌گاه بر زمین نهادند.[۲۹]
در زیارت ناحیه مقدسه قاتل حضرت علی اکبر، مورد لعن امام زمان(عج) قرار گرفته است: حَکَمَ اللَّهُ لَکَ عَلَی قَاتِلِکَ مُرَّهَ بْنِ مُنْقِذِ بْنِ النُّعْمَانِ الْعَبْدِی، (لَعَنَهُ اللَّهُ) وَ أَخْزَاهُ، وَ مَنْ شَرِکَهُ فِی قَتْلِکَ، وَ کَانُوا عَلَیکَ ظَهِیراً، أَصْلَاهُمُ اللَّهُ جَهَنَّمَ وَ ساءَتْ مَصِیراً. (ترجمه: خدا قاتل تو مرة بن منقذ بن نعمان عبدی و کسانی را که همراه او در قتل تو شرکت کردند و علیه تو تلاش نمودند لعنت کند و خوار بسازد، خدای آنان را داخل جهنم می‌کند که سرانجام بسیار بدی است.)[۳۰]
پی نوشت ها:
-ابو الفرج اصفهانی، مقاتل الطالبیین، ۱۴۰۸ق، ص۸۶؛ ابی‌ مخنف، وقعة الطف، ۱۴۲۷ق، ص۲۷۶؛ یعقوبی، تاریخ الیعقوبی، ۱۳۷۸ش، ج۲، ص ۱۸۴.
-ابو الفرج اصفهانی، مقاتل الطالبیین، ۱۴۰۸ق، ص۸۶.
-شیخ مفید، الارشاد، ۱۴۱۳ق، ج۲، ص۱۳۵.
-ابن سعد، الطبقات الکبری، دار الفکر، ج۵، ص۲۱۱؛ طبری، تاریخ الامم و الملوک، ۱۴۰۸ق، ج۵، ص۴۴۶؛ شوشتری، قاموس الرجال، ۱۴۱۵ق، ج۷، ص۴۱۹ـ۴۲۰.
-شیخ مفید، الارشاد، ۱۴۱۳ق، ج۲، ص۱۱۴.
-ابن قولویه، کامل الزیارات، ۱۳۵۶ق، ص۲۳۹.
-ابن سعد، الطبقات الکبری، دار الفکر، ج۵، ص۲۱۱؛ یعقوبی، تاریخ الیعقوبی، ۱۳۷۸ش، ج۲، ص۱۸۴.
-سماوی، ابصار العین فی انصار الحسین، ۱۳۸۱ش، ص۶۱.
-محلاتی، فرسان الهیجاء، ص۴۰۹-۴۱۰.
-سید بن طاوس، لهوف، ۱۳۷۸ش، ص۱۳۹؛ خوارزمی، مقتل الحسین، ۱۴۱۸ق، ج۲، ص۳۴.
-ابو الفرج اصفهانی، مقاتل الطالبین، ۱۴۰۸ق، ص۸۶.
-ابن اعثم، الفتوح، ۱۴۱۱ق، ج۵، ص۱۱۴؛ حلی، مثیر الاحزان، ۱۳۸۰ش، ص۶۸.
-شیخ مفید، الارشاد، ۱۴۱۳ق، ج۲، ص۸۲.
-ابی مخنف، وقعة الطف، ۱۴۲۷ق، ص۲۷۶؛ طبری، تاریخ الامم و الملوک، ۱۴۰۸ق، ج۳، ص۳۰۹.
-ابو الفرج اصفهانی، مقاتل الطالبيين، ۱۴۰۸ق، ص۸۶
-ابو الفرج اصفهانی، مقاتل الطالبیین، ۱۴۰۸ق، ص۸۶؛ابی‌ مخنف، وقعة الطف، ۱۴۲۷ق، ص۲۷۶.
-حلی، مثیر الاحزان، ۱۳۸۰ش، ص۶۸؛ سید بن طاوس، اللهوف، ۱۳۷۸ش، ص۱۳۹.
-خوارزمی، مقتل الحسین، ۱۴۱۸ق، ج۲، ص۳۵: سید بن طاوس، اللهوف، ۱۳۷۸ش، ص۱۳۹.
-مقرم، مقتل الحسین، ۱۳۸۷ش، ص۳۲۱؛ شیخ مفید، الارشاد، ۱۴۱۳ق، ج۲، ص۱۰۶.
-خوارزمی، مقتل الحسین، ۱۴۱۸ق، ج۲، ص۳۵.
-شیخ مفید، الارشاد، ۱۳۸۰ش، ص۴۵۹.
-ابو الفرج اصفهانی، مقاتل الطالبیین، ۱۴۰۸ق، ص۱۱۵؛ شیخ مفید، الارشاد، ص۴۵۹.
-ابو الفرج اصفهانی، مقاتل الطالبین، ۱۴۰۸ق، ص۱۱۵؛ سید بن طاوس، اللهوف، ۱۳۷۸ش، ص۴۹؛ مجلسی، بحارالانوار، ۱۴۰۳ق، ج ۴۵، ص۴۴.
-سید بن طاوس، اللهوف، ۱۳۷۸ش، ص۴.
-شیخ مفید، الارشاد، ۱۴۱۳ق، ج۲، ص۱۰۶؛ حلی، مثیر الاحزان، ۱۳۸۰ش، ص۲۴۷؛ ابی مخنف، وقعة الطف، ۱۴۲۷ق، ۲۷۸.
-سید بن طاوس، اللهوف، ۱۳۷۸ش، ص۱۳۹؛ شیخ مفید، الارشاد، ۱۳۸۰ش، ج۲، ص۴۵۹.
-مقرم، مقتل الحسین، ۱۳۸۷ش، ص۲۵۷.
-حلی، مثیر الاحزان، ۱۳۸۰ش، ص۲۴۷؛ مقرم، مقتل الحسین، ۱۳۸۷ش، ج۲، ص۳۶.
-طبری، تاریخ الامم و الملوک، ۱۴۰۸ق، ج۳، ص۳۳۶.
-سید بن طاووس، اقبال الاعمال، ۱۴۱۶ق، ج۳، ص۷۴.
منابع
ابن اعثم الکوفی، احمد، الفتوح، تحقیق علی شیری، بیروت، ‌دار الاضواء، ۱۴۱۱ق.
ابن سعد، محمد بن منیع البصری، الطبقات الکبری، بیروت، دار الفکر، بی تا.
ابن قولویه، جعفر بن محمد، کامل الزیارات، تصحیح و تعلیق عبدالحسین امینی، نجف، المطبعة المرتضویه، ۱۳۵۶ق.
ابو الفرج اصفهانی، علی بن الحسین، مقاتل الطالبیین، تحقیق احمد صقر، بیروت، مؤسسة الاعلمی للمطبوعات، الطبعه الثانیه، ۱۴۰۸ق.
ابی مخنف، لوط بن یحیی، وقعة الطف، تحقیق محمد هادی الیوسفی الغروی، قم، المجمع العالمی لاهل البیت، الطبعه الثانیه، ۱۴۲۷ق.
حلی، جعفر بن محمد، مثیر الاحزان و منیر سبل الاشجان، ترجمه علی کرمی، قم، نشر حاذق، ۱۳۸۰ش.
خوارزمی، ابی الموید، مقتل الحسین، تحقیق محمد السماوی، قم، انوار الهدی، ۱۴۱۸ق.
سماوی، محمد بن طاهر، ابصار العین فی انصار الحسین، ترجمه عباس جلالی، قم، انتشارات زائر، ۱۳۸۱ش.
سید بن طاووس، علی بن موسی، اقبال الاعمال، تحقیق جواد فیومی اصفهانی، قم، مکتب الاعلام الاسلامی، ۱۴۱۶ق.
سید ابن طاوس، علی بن موسی، اللهوف علی قتلی الطفوف، ترجمه عقیقی بخشایشی، قم، دفتر نشر نوید اسلام، پنجم، ۱۳۷۸ش.
شوشتری، محمد تقی، قاموس الرجال، قم، مؤسسه نشر اسلامی، چاپ دوم، ۱۴۱۵ق.
شیخ مفید، محمد بن محمد، الارشاد، ترجمه محمد باقر ساعدی، تهران، انتشارات اسلامیه، ۱۳۸۰ش.
شیخ مفید، محمد بن محمد، الارشاد فی معرفة حجج الله علی العباد، قم، کنگره شیخ مفید، ۱۴۱۳ق.
طبری، محمد بن جریر، تاریخ الامم و الملوک، بیروت، ‌دار الکتب العلمیه، الثانیه، ۱۴۰۸ق.
مجلسی، محمد باقر، بحارالانوار، بیروت، مؤسسة الوفاء، ۱۴۰۳ق.
محلاتی، ذبیح الله، فرسان الهیجاء فی تراجم اصحاب سید الشهداء، تعریب و تحقیق محمد شعاع فاخر، قم، المکتبة الحیدریه،‌ ۱۳۸۶ش.
مقرم، عبدالرزاق موسوی، مقتل الحسین، ترجمه محمد جواد مولای نیا، قم، انتشارات جلوه کمال، چاپ سوم، ۱۳۸۷ش.
یعقوبی، احمد بن یحیی، تاریخ الیعقوبی، ترجمه محمد ابراهیم آیتی، تهران، انتشارات علمی و فرهنگی، چاپ هشتم، ۱۳۷۸ش.
منبع: سایت حوزه

اين مقاله تا چه اندازه براي شما مفيد بوده است؟

 12345 
ضعيفعالي
توضیحات شما . (اختياري)

ميانگين آرا :0.0 از 5 امتياز است.


12345
0 : تعداد کل آرا ارسال شده
-1 114713 -1 -1

اخلاق
ادیان و مذاهب
مهدویت
اهل بیت (ع)
فلسفه و عرفان
احکام اسلامی
قرآنی
  
 
ارسال به دوستان


در صورتی که مایلید دوستان شما نیز از این مطلب استفاده کنند , کافیست نام و آدرس ایمیل خود و دوست خود  را وارد نموده تا این مطلب به دوستتان ارسال شود.
 




 
صفحه اصلی | اخبار و رویداد ها | مجموعه مطالب | اردبیل شناسی | صدرا | مسابقات | تماس با ما
Copyright 2009 Tebyan Branch Of Ardebil Province. All rights reserved.
Web Design : WebHouse